Formacja permanentna
Formacja stała inaczej ustawiczna to czas odnowy naszej wiary,
aby od nowa zrozumieć ideę naśladowania Chrystusa.
„Nasze salwatoriańskie powołanie wymaga, abyśmy użyły wszystkich naszych sił, by Chrystus Zbawiciel był znany, kochany, by służono mu wszędzie... . Ustawiczna formacja pomaga nam dostrzec znaczenie tego wezwania w stosunku do Kościoła i świata. W miarę jak rozwijamy nasze życie duchowe i tożsamość apostolską stajemy się bardziej świadome jedności naszego życia i naszego posłannictwa na wszystkich etapach naszego rozwoju”.
z Reguły Życia, rozdz. 11,69
Wzrastanie w powołaniu wymaga od nas formacji ustawicznej.
Obejmuje ona całe nasze życie i całe powołanie,
dotyczy każdej z nas i w każdym momencie naszego życia.
Formacja jest ciągłym, ustawicznym procesem.
Każda salwatorianka pozwala, aby kształtowało ją codziennie życie relacja z Bogiem, wspólnota zakonna, wydarzenia dnia, jak też nieprzewidywalne wydarzenia, najzwyklejsza codzienność. Każde wydarzenie jest okazją do rozwoju, wzrostu duchowego.
„Jest czas na każdą rzecz dobrą, wykonaną na chwałę Boga
i pożytek braci…”
/Por. Koh 3/
W dniach 9 – 11 października 2009 roku, miało miejsce kolejne spotkanie Sióstr objętych formacją premamentną. Gościłyśmy u Sióstr Honoratek, prowadzących dom rekolekcyjny
w Olsztynie /k. Częstochowy.
Przewodnikiem duchowym był ks. Marek Izydorczyk, proboszcz parafii
św. Michała Archanioła w Łodzi. Na spotkanie przybyły siostry z różnych części Polski: od Mazur „po gór szczyty”: z Gaszowic, Żywca, Goczałkowic - Zdroju, z Olsztyna i z Łodzi.
Tematem przewodnim spotkania było: Spowiedź sakramentalna.
Jest czas na to, by modlić się i być razem z innymi i jest czas,
by przebywać w towarzystwie najbliższych przyjaciół, w większej grupie, ale jest
i czas, by być samemu w milczeniu
i skupieniu. Jest czas na humor i życzliwą ironię, na ciepło i zwierzenia, czas dla osób nieznanych. Jest czas na służenie innym i czas na pozwolenie, by inni nam służyli
i dziękowali. Jest czas na przebywanie sam na sam z Bogiem i wśród ludu Bożego, czas dla Boga we wszystkim i dla wszystkich - czas na życie i wolę życia, i jest czas na śmierć…
Myślę, że każda z uczestniczek doświadczyła tego czasu, który został nam dany, by spotkać Boga przez słowo kierowane do nas w konferencjach, które dotyczyły: sakramentu chrztu; powrót do źródła: dom rodzinny - formacja początkowa, a także przybliżona została nam tematyka związana z kondycją ludzkiej natury i walki z grzechem. Nie zabrakło również refleksji na temat sakramentu pojednania, przeżywania go w naszym życiu jako osób konsekrowanych. Podczas dni skupienia siostry dzieliły się swoimi doświadczeniami z życia we wspólnotach w których posługują, pracą apostolską, talentami.
Wyrazem naszej solidarności z cierpieniem i smutkiem s. Sabiny Doktór, było nasze uczestnictwo w uroczystościach pogrzebowych ś p. Gizeli Doktór – Mamy s. Sabiny.
Istotnym punktem naszego spotkania była wspólna Eucharystia, modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, modlitwa Liturgii Godzin, różańcowa, medytacja, gdzie każda
z Sióstr miała możliwość jeszcze głębiej wejść w istotę życia duchowego przy asystencji Ducha Świętego i dzięki działaniu łaski. Zwiedziłyśmy także pracownię rzeźby Pana Jana Wiewióra. Piękna okolica otoczona ruinami zamku i górzystymi wzniesieniami, zachęcała do wędrówek
i spacerów.
s. Marta Bąk sds